Uit de comfortzone

  1. Home
  2. chevron_right
  3. Blogs
  4. chevron_right
  5. Uit de comfortzone

Uit de comfortzone

Blogs

“Goedemorgen meid! Dat is raar; het is donderdag, maar jij bent niet op school. En ik ook niet.” Vol afgrijzen kijk ik naar het filmpje dat ik zojuist heb opgenomen. Ik wil mijn hoofd onder mijn kussen stoppen, watten in mijn oren doen, het filmpje direct deleten. Maar ik dwing mezelf verder te kijken. Wat kan ik nog verbeteren? Zal ik mijn bril op of af doen? Mijn bloesje moet echt wat verder dicht. En zit er nou wat tussen mijn tanden? De plaatjes van het boekje dat ik in handen heb zijn goed zichtbaar, maar plooit mijn hoofd echt altijd zo vreemd als ik voorlees? En ik zit wel heel vaak met mijn handen aan mijn gezicht. Snel naar de badkamer om ze 20 seconden grondig te wassen!

Dan toch nog maar een keer opnemen. Zuchtend zet ik de telefoon op het kastje naast het bed. Tot 3 dagen geleden was dit een doodgewone logeerkamer waar speelgoed van de kinderen bewaard bleef, waar de complete inhoud van onze boekenkast opgestapeld staat, waar nog steeds een campingbedje en wippertje staan. Een kamer waar nodig een stofdoek doorheen moest.

Maar nu staat er een whiteboard op een schildersezel, is er een bureau gemaakt van twee schragen en een meubelpaneel en het bed opgemaakt. Daar zit ik nu ‘De spin die het te druk had’ voor te lezen aan mijn telefoon. Terwijl mijn hoofd raar fronst, mijn stem schel klinkt en ik zenuwachtig over mijn wang kriebel.

Na drie opnames (nog steeds tenenkrommend) besluit ik dat het niet beter gaat worden. Vele kopjes thee, wikken, wegen en meervoudig mijn mail checken stuur ik het filmpje van zes minuten toch maar op naar de moeder van één van mijn leerlingen. Direct heb ik spijt. Ik zou het bericht willen verwijderen, me willen verstoppen onder het bed en net doen of ook ík ziek ben. Ik wil mijn teamleider bellen dat het netwerk er thuis uit ligt en ik de komende weken onbereikbaar ben en écht niet vanuit huis kan werken. Maar dan bliept mijn telefoon. 1 ontvangen bericht. Het is een filmpje van een schattig kleutermeisje. Ze zit enthousiast te zwaaien naar een beeldscherm waar een schelle stem uit schalt: “Goedemorgen meid! Dat is raar; het is donderdag, maar jij bent niet op school. En ik ook niet.”

En al mijn gêne, ongemak en verstopneigingen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.

De schrijfster is Begeleider Passend Onderwijs bij een grote scholengroep in de Randstad. Op dit moment begeleidt ze drie kinderen in het regulier onderwijs. Ze is getrouwd en moeder van een puberzoon en puberdochter.

Menu