Tot aan de voordeur

  1. Home
  2. chevron_right
  3. Blogs
  4. chevron_right
  5. Tot aan de voordeur

Tot aan de voordeur

Het wachten duurt lang. Via Google Hangouts heb ik een verzoek gestuurd aan een van mijn leerlingen. Ik wil graag de dagtaak die zijn juf voor de klas heeft klaargezet met hem doornemen. Vanwege zijn beperking, zijn dyslexie en zijn lage verwerkingssnelheid is deze manier van werken een hele opgave. Drie keer per week heb ik via videobellen contact met hem om een schifting te maken in de wirwar van informatie die nu over hem en zijn ouders wordt uitgestort. Rekenen via Gynzy, Taal via Basispoort, Begrijpend Lezen via de site van Nieuwsbegrip en Spelling via spellingoefenen.com. Moeder is het overzicht helemaal kwijt en krijgt zoonlief niet aan het werk. Vader leek het gisteren (toen ik hem sprak via Hangouts) allemaal op een rijtje te hebben, maar aan het eind van de dag was er nog niks ingeleverd.

Ik wacht een kwartier, maar er wordt niet ingelogd op de Hangout. Dan maar proberen via Whatsapp videobellen. Ik zet mijn nummer op anoniem en bel. Geen gehoor. Een halfuur later probeer ik het opnieuw. Maar nog steeds wordt er niet opgenomen.

Mijn onrust groeit. Is hij vandaag bij vader of moeder? Is hij al uit bed? Heeft hij ontbijt gekregen? Een appje naar zijn juf doet mijn vermoeden bevestigen; ook vandaag is er nog geen werk ingeleverd.

Ik voel me onrustig. Hoe moet dit verder met hem? Op zijn tenen en met een onderwijsarrangement van drie uur per week heeft hij het, met een doublure in de middenbouw, tot halverwege groep 6 gered. Het is kunst- en vliegwerk, maatwerk, passend onderwijs in al z’n facetten. We stellen minder hoge eisen, we lezen de meeste stof voor. Natuurlijk maakt hij minder werk en werkt hij in het Maatschrift. En uiteraard zijn er vele gesprekken geweest met IB-ers, ouders, gezinshulp, artsen en psychologen. Maar het ging. Tot nu. Tot de Corona-crisis voorbij kwam en de school sloot.

De afgelopen weken hebben bewezen dat thuisonderwijs kan. Via de mail, via al die collega’s die hun krachten bundelen, via al die methode-makers die belangeloos hun materiaal beschikbaar stellen. Of via Google Hangouts en Whatsapp videobellen. Maar passend onderwijs is meer. En net dat beetje extra, wat passend onderwijs echt passend maakt, daar, op die dunne lijn tussen onderwijs en zorg, lukt het me nu niet. Vanuit mijn werkkamer kan ik niet naast deze jongen zitten en hem helpen in te loggen op al die verschillende sites. Ik kan hem geen klopje op zijn schouder geven als het toch gelukt is zijn rekentaak af te krijgen. Of zijn onzekere, vragende blik met een knipoog beantwoorden. Ik kan hem niet vertellen dat ontbijten heel belangrijk is en hem vervolgens mijn boterhammen aanbieden. Evenmin kan ik hem, in het kleine keukentje, laten zien hoe hij zijn Dopper kan schoonmaken en vullen met fris water.

Passend onderwijs werkt. Tot aan de voordeur.

De schrijfster is Begeleider Passend Onderwijs bij een grote scholengroep in de Randstad. Op dit moment begeleidt ze drie kinderen in het regulier onderwijs. Ze is getrouwd en moeder van een puberzoon en puberdochter.

Menu