Moeder en juf

  1. Home
  2. chevron_right
  3. Blogs
  4. chevron_right
  5. Moeder en juf

Moeder en juf

Ik ben halverwege mijn uitleg over het metriek stelsel als er op de deur van mijn, geïmproviseerde werkkamer wordt geklopt. Om de hoek verschijnt het slaperige hoofd van mijn puberzoon. Of we verf hebben. Ik draai mijn telefoon weg en gebaar dat hij even moet wachten. Snel geef ik mijn leerling aan de andere kant van de lijn een opgave om uit te rekenen. Gniffelend gaat ze aan de slag.

Ik draai me om naar puberzoon die me verwachtingsvol aankijkt. Hoewel hij gedoucht heeft loopt hij nog in badjas en zijn zijn haren ongekamd. In zijn oren zitten oordopjes en in zijn hand ligt zijn vastgegroeide telefoon. Op het schermpje herken ik zijn vriendin en beste vriend.  Zuchtend leg ik uit dat ik hem nu niet kan helpen omdat ik aan het lesgeven ben, maar dat hij de verf kan vinden in de kamer van zijn zusje. Vakkundig duw ik hem de deur uit, maar inmiddels is hij groter en sterker dan zijn moeder en hij klemt zijn voet tussen de deur: “Ik heb ook nog A3 papier nodig!” Ik sis dat dat hetzelfde is als twee A4-tjes aan elkaar. “He, yo, mensjes, mijn moeder heeft een goed idee: twee A4-tjes aan elkaar plakken!” Vanuit zijn telefoon klinken verrukte geluiden. Uit mijn eigen telefoon komt intussen een zacht gegiechel. Mijn leerlinge heeft haar opgave af en houdt lachend haar wisbordje met antwoord voor de camera. We gaan verder met het metriek stelsel. Hoe je van meters decimeters maakt. En van millimeters centimeters. Ik leg haar het trucje van de nullen erbij en eraf halen uit. Ik heb het opgegeven dat ze in gaat zien dat het eigenlijk keer 10 en gedeeld door 10 is en ben blij als ze dit trucje kan toepassen.

Mijn videobeller en ik zijn net aan het stoeien met het schuiven met komma’s als ik een hoop gestommel op de trap hoor. De zware basstem van puberzoon, het hoge gekrijs van puberdochter. Ik besluit het te negeren. Onverschrokken sta ik naast mijn whiteboard en kijk in de camera van mijn telefoon. Maar de geluiden zwellen aan en ik zie de concentratie bij mijn leerlinge verwateren. “Hoor ik nou uw kinderen ruzie maken?”, vraag ze. Ik hoop dat mijn camera minder goed is dan mijn microfoon, want het schaamrood staat inmiddels op mijn kaken. Ik geef toe dat het inderdaad mijn kinderen zijn die ze hoort, maar dat wij gewoon verder gaan met rekenen. Vanaf de gang komen kreten als “uit mijn kamer!!!”, “jij hebt het recht niet om…” en woorden die ik hier liever niet herhaal.

“Gaat u maar even kijken, juf…” klinkt er uit mijn telefoon. Het wijze meisje aan de andere kant van de lijn kijkt me meelijwekkend aan. We verbreken de verbinding en ik stuif de gang op.

Een half uur later zit zoonlief te schilderen voor een opdracht van beeldende vorming, is dochterlief weer enigszins gekalmeerd in een HangOut van Engels gekropen en kan ik mijn leerlinge opnieuw bellen. Juf en moeder. Moeder en juf. Ach, in deze tijd doe ik het gewoon tegelijkertijd…

De schrijfster is Begeleider Passend Onderwijs bij een grote scholengroep in de Randstad. Op dit moment begeleidt ze drie kinderen in het regulier onderwijs. Ze is getrouwd en moeder van een puberzoon en puberdochter.

Menu