De scholen zijn weer begonnen

  1. Home
  2. chevron_right
  3. Blogs
  4. chevron_right
  5. De scholen zijn weer begonnen

De scholen zijn weer begonnen

‘De scholen zijn weer begonnen!’ Met deze leus vraagt Veilig Verkeer Nederland al decennia lang de aandacht voor alle kinderen die na de zomervakantie weer naar school gaan. Het is half mei 2020 en de leus is nog nooit zo actueel geweest als nu.

En ook ik mag weer naar school. Hoewel het plan is om zo veel mogelijk vanuit huis te blijven werken, ben ik toch gebeld of ik voor een van mijn leerlingen een paar uurtjes naar school wil komen. Dus parkeer ik even voor achten mijn fiets voor de school. Wekenlang was dit de tijd dat ik uit bed kwam en alleen moest zorgen dat ik om 9 uur enigszins toonbaar voor de webcam verscheen. Dat ik mijn tanden dan nog niet had gepoetst of mijn warme huissokken onder mijn zomerjurkje droeg, had niemand door.

Nog wat slaperig, maar met gepoetste tanden en een redelijk outfit aan, neem ik de omgeving in me op. Ditmaal geen grote banners van VVN, maar afzetlinten, stoepkrijt-1 ½ meter-strepen, dranghekken en looproutes. De bomen in de omgeving zijn omhangen met geprinte A4-tjes vol corona-maatregelen.

Ik manoeuvreer me langs het dranghek dat de toegang tot het plein blokkeert. Mijn collega houdt de schooldeur voor me open. Met mijn elleboog geef ik de deur een zet, te bang om de duwstang te gebruiken. Je weet tegenwoordig nooit wat daar allemaal op zit. De school is feestelijk versierd met ballonnen, voor elk lokaal hangt een grote tros. Maar ik voel me alles behalve feestelijk. Ik voel vooral een hoop spanning, een knoop in mijn buik. Hoe zal het gaan? Hoe werken alle op-papier-goed-uitgedachte-regels, looproutes, routines in de praktijk? Hoe kan ik 1½ meter afstand houden? Ja, eigenlijk voel ik me hetzelfde als ieder jaar na de zomervakantie. De spanning, de verwachting. Lopend door de school realiseer ik me alleen dat het ditmaal niet mogelijk is om alle collega’s langs te gaan voor een praatje en drie zoenen. Ik vind het een welkome bijwerking van deze crisis.

Ik groet mijn collega met een hoofdknik, samen maken we het lokaal in orde. De papieren handdoekjes moeten bijgevuld worden en we herschikken de kring zo dat er genoeg afstand tussen alle kinderen en ons is. Dan is het tijd om naar buiten te gaan. De kleuterjuffen staan ieder bij een andere speeltoestel om hun leerlingen op te vangen. Een voor een druppelen verwachtingsvolle kleuters langs de dranghekken het plein op. Papa, mama of de oppas moet daar achter blijven. Het levert bij sommigen een traantje op, maar de directrice staat erbij om hen op te vangen.

Ik tuur langs al die kinderen met veel te grote tassen (want: huiswerk mee en allemaal lunchen op school) en houd de ingang goed in de gaten. Dan verschijnt er boven het hek het koppie van ‘mijn’ leerling. Papa tilt haar omhoog en knikt naar mij. Ik loop haar een klein stukje tegemoet. Hoewel iedereen weet dat dat bij kleuters bijna onhaalbaar is, is het streven om op 1 ½ meter afstand te blijven. Het voelt wat onwennig. En als ze beduusd halverwege het plein blijft staan, kom ik toch wat dichterbij. Ze zegt niks, kijkt alleen met grote ogen van vader naar mij. Vader zwaait enthousiast en ik steek mijn duim op. Maar wat is het raar om haar niet even over haar wangetje te mogen strijken of haar handje vast te pakken om haar gerust te stellen. We voegen ons bij de klas die zich met de juf bij het klimrek heeft verzameld.

Later in de kring blijkt dat 1 ½ meter afstand houden een uitdaging is. Mijn leerling trilt van de spanning, heeft nog geen woord gezegd en kijkt me vragend aan. Ik probeer haar met gebaren en korte zinnen uit te leggen wat er allemaal gebeurt, maar de tranen springen in haar ogen en voor ik het weet klimt ze bij me op schoot. Ik troost haar en bel haar ouders om advies. Het eerste uur wassen we allebei voortdurend onze handen, zingen we liedjes over anderhalve meter afstand en dansen we met K3 op hun populaire hit die nu ‘handjes wassen’ heet. Langzaamaan zie ik een glimlachje ontstaan. En dan, als het tijd is om te gaan spelen-en-werken, laat ze me los en zoekt het poppenhuis op. Het ijs is gebroken, de buikpijn is weg, de scholen zijn weer begonnen. Ook voor haar, ook voor mij. We gaan er het beste van maken.

De schrijfster is Begeleider Passend Onderwijs bij een grote scholengroep in de Randstad. Op dit moment begeleidt ze drie kinderen in het regulier onderwijs. Ze is getrouwd en moeder van een puberzoon en puberdochter.

Menu